Nie jestem zdatna do życia celiakia, borelioza, przewlekły ból - Zuza Jankiewicz - dusznø #59

Popis

"Zdarzało mi się modlić o śmrć" – mówi Zuza Jankiewicz. To rozmowa o bólu i życiu z chorobami przewlekłymi, ale też o tym, jak ciastka potrafią uratować życie. Zuzanna Jankiewicz to dyplomowana dietetyczka i cukierniczka, która całe swoje życie zawodowe oparła na jednym celu: tworzyć jedzenie bezpieczne dla osób z celiakią, alergiami, chorobami autoimmunologicznymi i przewlekłym bólem. To ona stoi za Zakręconą Kawiarenką i Zakręconą Spiżarnią w Krakowie: rodzinną manufakturą bezglutenowych wypieków i dań w słoikach, przygotowywanych z myślą o osobach z nietolerancjami. Jej misją jest tworzenie jedzenia, które nie szkodzi. Zuza powtarza, że chce, aby każdy (niezależnie od chorób, nietolerancji i ograniczeń) mógł zjeść coś, co naprawdę odżywia, nie wywołując reakcji bólowych. Dlatego wszystkie jej produkty powstają w w pełni bezglutenowej przestrzeni, bez ryzyka kontaminacji, a każdy słoik i każdy wypiek ma być odpowiedzią na realne potrzeby ludzi, którzy latami nie mieli gdzie kupić jedzenia bezpiecznego dla swojego ciała. Po drugiej stronie tej historii nie stoi jednak „fit cukierniczka”, tylko kobieta żyjąca z celiakią, Hashimoto, insulinoopornością, boreliozą, RZS, przewlekłymi infekcjami odkleszczowymi i długą listą nietolerancji pokarmowych. Zuza mówi, że jej ciało od lat funkcjonuje w trybie nieustannego bólu, stanów zapalnych i reakcji na jedzenie, które dla większości osób jest zwyczajne i bezpieczne. W podcaście rozmawiamy o: • celiakii, boreliozie, RZS i przewlekłym bólu • diecie bezglutenowej, eliminacyjnej, carnivore, keto • codzienności osoby, której ciało odrzuca większość jedzenia • dorastaniu w chorobie, • zaburzeniach odżywiania, lęku przed szpitalem i systemowej bezradności • pieczeniu jako terapii oraz budowaniu biznesu mimo chorób • Zakręconej Kawiarence, Zakręconej Spiżarni i gotowaniu „na miarę” cudzych brzuszków To odcinek o życiu z ciałem, które ciągle stawia granice, o jedzeniu, które jednocześnie karmi i rani, i o tym, jak z bólu, wstydu i bezradności można zbudować miejsce, które innym daje bezpieczeństwo i nadzieję.